Magnetron

In oktober 1962 werd op de RAI in Amsterdam een nieuw soort fornuis gepresenteerd dat het koken zou veranderen: de magnetron. Volgens kranten van die tijd, konden gerechten dankzij elektronengolven in minuten, soms seconden, van binnenuit worden gegaard. Er waren toen slechts twaalf in Nederland en ze waren nog te duur voor thuisgebruik, maar interessant voor ziekenhuizen en restaurants.

De belofte was groot, net zoals later bij de airfryer. De magnetron zelf werd in 1945 min of meer toevallig ontdekt toen een technicus merkte dat een chocoladereep in zijn zak smolt door microgolven. Na experimenten met popcorn en eieren volgde een eerste prototype. In 1947 kwam de eerste commerciële versie: groot, zwaar en duur.

Pas eind jaren zestig, met kleinere en betaalbare modellen, brak de magnetron echt door in de VS. Kookboeken en advertenties beloofden complete maaltijden uit één apparaat. Ook in Nederland werd hij eind jaren zeventig gepromoot, onder meer door Hitachi en Philips, met demonstraties en kookboeken.

Toch bleef er twijfel. Mensen vreesden straling en critici waarschuwden voor een ‘opwarmgeneratie’ die niet meer kon koken. En hoewel de magnetron populair werd, bleek hij minder geschikt voor echt koken—vooral bruin bakken lukte nauwelijks.

Begin jaren negentig klaagden gebruikers nog steeds: eten werd niet knapperig en resultaten vielen tegen. Uiteindelijk werd de magnetron wel een succes, maar vooral als opwarmer. De grote belofte van een alleskunner bleef uit—iets wat de airfryer anno nu misschien wél waarmaakt.

Wikipedia 
Een magnetron(oven) of microgolf(oven) is een soort oven waarin met microgolfstraling voedsel verwarmd of gekookt kan worden. Sinds de jaren 60 van de 20ste eeuw wordt een magnetron steeds meer aangetroffen in de keuken. Bron: Wikipedia